Bir gün Efendiler Efendisi Aişe Validemiz’in yanına girmiş ve elinde gümüşten yüzükler görmüştü. Hemen:
-Bunlar da ne ey Aişe, diye sordu. Gördüklerinden hoşlanmadığı, daha sorusundan belliydi. Cevap vermemek olmazdı ve:
-Onları senin için süsleneyim diye yaptım ya Rasulallah, dedi. Allah resulu aynı ciddiyetle tekrar sordu:
-peki onların zekatını eda ettin mi?

Olduğu yerde donakaldı.Zira değer itibariyla küçük bir meblağ ifade eden bu yüzüklerin zekatının olmayacağını biliyordu.Zira başka bir zaman ondan “Sikkesiz beş gümüş paradan(verık) az olan malda zekat yoktur.” cümlesini duymuştu. O an içinde parmağındaki yüzükler bu değerin çok altında kalıyordu. Belli ki ortada başka bir durum vardı ve yakında olmanın bedeli daha farklıydı; yüreği yanarcasına:

-Hayır diye cevapladı.

Yakınlığın hakkını vererek yanındakilerin de kendisi gibi zahidane bir hayat sürmesini arzu eden Habib-i Ekrem Hazretleri, bunun üzerine can yoldaşına şöyle seslendi:

- Cehennem olarak bu sana yeter!

Hz.Aişe- Dr.Reşit Haylamaz (67~68)
Işık Yayınları